Yıllardır Nuh’un Gemisi iddiasıyla gündemde olan Durupınar Formasyonu’nda bu kez gözler yüzeyin çok daha altına çevrildi. Araştırma ekibinin farklı noktalardan topladığı yüzlerce örnek arasında özellikle formasyonun iç kısmından alınan toprakların kimyasal yapısı dikkat çekti.

Son saha çalışmasında yapının hem içinden hem de dışından örnekler toplandı. Bazı sondajlarda yaklaşık 18 metre derinliğe kadar inildi. İlk değerlendirmelerde formasyonun içinden alınan örneklerdeki karbon oranının, çevredeki örneklere göre yaklaşık yüzde 40 daha yüksek olduğu belirlendi. Bu farklılığın yoğun organik maddeyle bağlantılı olabileceği düşünülüyor. Araştırmanın en çok merak edilen kısmı ise söz konusu organik içeriğin geçmişte bölgede bulunan ahşap malzemelerden kaynaklanıp kaynaklanmadığı.

Sondajlarda dikkat çeken bir başka ayrıntı da yer altında kesintisiz, büyük bir kaya kütlesiyle karşılaşılmaması oldu. Araştırma boyunca farklı derinliklerde çoğunlukla toprak tabakalarına rastlandı. Bu bulgu, formasyonun yalnızca tek parça sert bir jeolojik yapıdan oluştuğu yönündeki değerlendirmelerin yeniden ele alınmasına neden oldu. Ancak araştırmacılar mevcut verilerin tek başına insan yapımı bir yapı bulunduğunu göstermediğini belirtiyor.

2026 yılı saha çalışmaları tamamlandı ancak araştırmanın asıl belirleyici aşaması şimdi başlıyor. Toplanan örneklerde organik madde, karbon yapısı ve geçmişte insan faaliyetinin izini gösterebilecek diğer bileşenler araştırılacak. Laboratuvar sonuçlarının, Durupınar’ın altında ne bulunduğuna ilişkin yıllardır süren tartışmaya daha somut veriler sağlaması bekleniyor.

Bölgede yapılan çalışmalarda bazı çanak çömlek parçalarına da rastlandı. Bu parçaların oldukça eski dönemlere ait olabileceği değerlendiriliyor. Ancak önemli bir ayrıntı var: Buluntular formasyonun doğrudan içinden çıkarılmadı. Bu nedenle parçaların gemi iddiasıyla doğrudan bağlantısı kurulmuş değil.

Durupınar çevresinden daha önce alınan yüzeye yakın örneklerde de organik kalıntılara ve deniz yaşamına ilişkin bazı izler tespit edilmişti.

Son çalışmada ise araştırma çok daha derine taşındı ve ilk kez formasyonun farklı noktalarından sistemli biçimde örnekler toplandı. Bu durum, araştırmanın önceki çalışmalardan ayrılan en önemli yönlerinden biri oldu.

Durupınar Formasyonu’nun kökenine ilişkin görüş ayrılığı uzun süredir devam ediyor. 1990’lı yıllarda yapılan bir çalışmada oluşumun tamamen doğal jeolojik süreçlerle meydana geldiği sonucuna varılmıştı. Yeni araştırma ise bu kez yüzey görünümünden çok doğrudan toprağın altından alınan fiziksel örneklere dayanıyor.

Şimdi gözler, organik madde oranının neden yüksek çıktığını ve bunun gerçekten eski bir ahşap yapıyla bağlantılı olup olmadığını gösterecek laboratuvar sonuçlarında.